MD: hoe het begon

De MiniDisc is een digitale gegevensdrager die eind 1992 werd geïntroduceerd door Sony. De Japanse fabrikant wilde met de MiniDisc een vervanger bieden voor analoge cassettebandjes die op dat moment nog veel werden gebruikt.

Toen Sony in 1992 met MiniDiscs en MiniDisc-spelers kwam, had het systeem verschillende voordelen ten opzichte van de analoge cassetteband. Zo waren MiniDiscs fysiek een stuk kleiner dan cassettebandjes, was de MiniDisc minder gevoelig voor storingen en was de geluidskwaliteit van MiniDiscs een stuk beter.

Sony was echter niet het enige bedrijf dat met een alternatief voor het oude cassettebandje kwam en in hetzelfde jaar kwam een samenwerking tussen Philips en Technics, Panasonic en JVC met de Digital Compact Cassette (DCC). De DCC was in de begindagen van de MiniDisc de grootste concurrent en de strijd leek Sony in de begindagen vrij goed af te gaan.

Het duurde, tegen de verwachting van Sony in, echter niet lang tot opneembare CD’s (CD-R’s) betaalbaar werden en rond 1995 begon de CD-R met zijn opmars. De CD-R werd steeds goedkoper en tegen het eind van de jaren ’90 kostte een CD-R nog maar 1 euro, terwijl een MiniDisc al gauw het dubbele kostte. De MiniDiscs en MiniDisc-spelers werden daardoor te duur.

Daarnaast kwamen er aan het eind van de jaren ‘90 ook de eerste MP3-spelers op de markt. Deze apparaten waren en stuk kleiner en konden honderden of duizenden liedjes tegelijk opslaan. Als de mp3-spelers waren uitgerust met flash-geheugen, dan waren er tevens geen bewegende onderdelen waardoor schokken en trillingen niet meer voor storingen konden zorgen.

Hoewel Sony ondanks de zware concurrentie nog vrij lang MiniDisc-spelers heeft gemaakt, werd er in 2011 besloten om te stoppen met het verschepen van MiniDisc-spelers en daarmee kwam er een eind aan het tijdperk van de MiniDisc-speler. Het formaat wist de markt nooit te veroveren en ging uiteindelijk ten onder tegen het geweld van de concurrenten.