MiniDisc is een digitaal audiomedium, dat in 1991 werd geïntroduceerd door Sony. De MiniDisc is 7 bij 7 centimeter groot en geschikt voor het opnemen van geluid, met een sampling rate van 44,1 Khz. Eén conventionele minidisc kan tot ongeveer 74 minuten muziek bevatten. Door een compractie (inpak) methode die ATRAC heet (Adaptive TRansform Acoustic Coding), wordt het geluid dat op een MD wordt opgeslagen, 5 keer verkleind. De methode zorgt ervoor dat er vrijwel geen verschil is in kwaliteit vergeleken met de bron van de opname (zoals bijvoorbeeld CD). Er zijn twee soorten MiniDisc's: de voorbespeelde en de opneembare MD. Het verschil is dat de tweede door een magneto-optische schrijfmethode data kan opslaan.


Een voorbeeld van een Minidisc staat rechts. In dit geval: een 80-minuten MiniDisc van Sony, type: Prism (hogere kwaliteit dan Premium).

Ondertussen zijn vooral Sony, Sharp, Kenwood en Aiwa druk bezig met de innovatie van de MiniDisc en zijn apparatuur. Het medium wint nog altijd aan populariteit door zijn voordelen tegenover andere opnamemedia, zoals: de muziekcassette, CD-R, DAT, DCC en MP3. Tevens blijkt het keer op keer weer een product met een aatrekkelijk design.




Algemeen heeft een MiniDisc-speler of -recorder een databuffer van een aantal seconden (minuten tegenwoordig). Dit om schokbestendig weer te geven en op te nemen en eventuele leesfouten te kunnen verbeteren. Deze wordt echter niet vaak vermeld, omdat dit als een algemeen kenmerk van MiniDisc-format wordt beschouwt en niet als een "extra-tje".

Bron: MiniDisc Community Page.